Raceles bij Wijzonol Trophy

Tags: Circuit Park Zandvoort, Jeroen Bleekemolen, Peter van der Kolk, Wijzonol Trophy
Posted in Hollandse autosport

De Wijzonol Trophy trapte het eerste weekend van september af op Circuit Park Zandvoort. De opzet was niet verschillend dan de andere A-evenementen. De klassen uit de Dutch Power Pack streden opnieuw voor de bekers, aangevuld met de Dutch Supercar Challenge. De Ferrari Challenge was dan wel nieuw met een gastrace, evenals het optreden van Wolter Kroes tijdens de pauze. Hij stond wel erg eenzaam op het podium te swingen, terwijl het de bezoekers op de hoofdtribune koud liet. Tenminste, zo leek het.

Races kennen winnaars en verliezers, soms verrassend op welke manier dan ook. In raceklassen waarbij er tijdens de race van rijder gewisseld moet worden, kan het voor komen dat een snelle rijder samen rijdt met een iets langzamere coureur. Dat is zeker niet erg, want dat brengt ook weer een extra spanningselement in de wedstrijd. En wat vertelt men dan na de race? Vaak een standaard “PR-verhaal”, maar soms komt er een leuke quote uit…

Zo reed Jeroen Bleekemolen opnieuw met Peter van der Kolk in een Corvette in de Dutch GT4. Jeroen is heer en meester en gaat al slalommend door het veld als het moet, terwijl Peter – die sinds jaar en dag (succesvol) racet – nog moet wennen aan de auto. Zo ook op raceday zondag als Bleekemolen de Corvette op P1 zet en halverwege het stuur overgeeft aan Peter. Een voorsprong van tien seconden verdween als sneeuw voor de zon, maar met een beetje mazzel eindigde de equipe nog wel op het podium. Peter zat er bij de persconferentie al bij alsof hij iets aparts ging zeggen. En of hij dat deed!

“Ja, als je dezelfde tijden rijdt dan win je met twee vingers in je neus”, reageerde Van der Kolk vanwege de marge die hij had na de pitstop. “Ik ben alweer wat op leeftijd en dan word je wat langzamer. We hebben het geanalyseerd en ik ben nog te langzaam met het wisselen van remmen naar het gas”, aldus Peter van der Kolk die beloofde het volgende keer spannender te maken.

Duncan Huisman had inmiddels tegenover hem zitting genomen en kon het niet laten: “Hé Peter, ik wil het je wel leren hoor!”